Ekkert sem bannar upp­tökur af lög­reglu­að­gerðum á al­manna­færi

Heimildanotkun greinarinnar er góð: nafngreindur lögmaður og sérfræðingur í persónuvernd, Lára Herborg Ólafsdóttir, veitir ítarlega lögfræðilega greiningu; Ísak Berglindarson vitnar sjálfur til atburðanna; og Margrét Kristín Pálsdóttir, lögreglustjóri á Suðurnesjum, fær tækifæri til að verja sjónarmið lögreglu. Þetta þríhyrningur heimilda, borgari, sérfræðingur og yfirvöld, er einmitt það sem vönduð fréttamennska krefst. Greinin vísar einnig til ónafngreindra lögmanna („fleiri lögmenn sem fréttastofa hefur rætt við") sem styrkja niðurstöðu Láru, en sú vísun hefði bæst við ef a.m.k. einn til viðbótar hefði verið nafngreindur. Framsetningin hallast greinilega að þeirri niðurstöðu að lögregla hafi brotið af sér, sem er eðlilegt í ljósi þess að lögreglustjórinn sjálfur viðurkenndi að lagaheimild skorti. Vísun í ICE-aðgerðir í Bandaríkjunum er nokkuð laus og ekki studd tilvísun í tiltekin dæmi, en þjónar sem samhengisliður frekar en sönnun. Einn veikleiki er að greinin fullyrðir „víða erlendis er lögreglu bannað að beita slíkum vopnum nálægt eldfimum vökva" án þess að vísa í tiltekin lönd eða reglur, sem dregur úr sannreynanleika þeirrar staðhæfingar. Í heildina er þetta vel unnin grein sem sameinar fréttalegt tilefni og lagalega greiningu á skýran hátt.