Kerfislægt rán um há­bjartan dag: Þegar silki­húfurnar brenna fram­tíðina

Sem skoðanagrein ber að meta þennan texta á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Höfundur nefnir tvö raunveruleg dæmi, framkvæmdir í Grindavík og nýjan Landspítala, sem þekktar viðfangsefni opinberrar umræðu, og vísar til Ríkisendurskoðunar sem eftirlitsaðila. Þetta styrkir greinina. Hins vegar er rökstuðningurinn ítrekað einhliða og yfirdrifinn: fullyrðingar eins og „stærsta rán sögunnar" og „hundruð milljarða króna" eru settar fram án nokkurra tilvísana í tölulegar heimildir eða skýrslur, þó slík gögn séu til og aðgengileg, til dæmis skýrslur Ríkisendurskoðunar um Nýja Landspítala. Þá er vísað til ónafngreinds „fyrrverandi þingmanns og formanns fjárlaganefndar" í forystu NLSH sem klassísks dæmis um pólitíska umbun, en höfundur nefnir hann ekki á nafn og færir engin gögn fyrir því að hæfni hans sé ófullnægjandi umfram þá staðhæfingu að hann hafi ekki verkfræðilegan bakgrunn. Orðalag greinarinnar er á köflum nær agitatori en greinandi: „sturluð hringrás," „heilaþvottur stjórnkerfisins," „gjörspillt stjórnmálamenning." Slíkt dregur úr sannfæringarkrafti, þar sem lesandinn fær tilfinningalega túlkun í stað rökstuddrar greiningar. Einnig blandast saman mjög ólíkar fullyrðingar, til dæmis að spilling sé „fágaðri en í öðrum löndum" og „kerfisbundin svik og lögbrot," án þess að nokkur lagaleg eða samanburðarleg heimild sé nefnd til stuðnings. Greinin hefði orðið talsvert sterkari ef höfundur hefði stutt meginþesisinn við nafngreindar skýrslur, tilteknar kostnaðartölur og sambærileg dæmi erlendis frá, í stað þess að reiða sig á reiðilegan tón og almennar ásakanir.