Hefur ekki þekkingu á þjófnaðarmáli Oliviu Ragnheiðar

Greinin sýnir sómasamlega fréttamennsku að því leyti að hún vísar í dóminn sem aðalheimild og leitar svara hjá yfirmanni Barmahlíðar. Tölulegar upplýsingar, tímabil og aðferð brotamannsins eru settar fram á grundvelli dómsskjalsins, sem gerir efnið sannreynanlegt. Það er jákvætt að blaðamaðurinn nefnir beinlínis hvaða spurningar voru lagðar fyrir Barmahlíð; lesandinn sér hvaða upplýsinga var leitað og hvaða svör bárust ekki. Helsti veikleikinn er að greinin nær ekki lengra en fyrstu svörun yfirmannsins, „ég veit lítið um þetta." Ekki er leitað til Reykjavíkurborgar eða rekstraraðila heimilisins um hvort gripið hafi verið til kerfisbreytinga, og ekki er rætt við aðstandendur vistmannsins eða annan fulltrúa sem gæti upplýst um eftirfylgni. Fyrirsögnin endurspeglar svör yfirmannsins en segir lesandanum lítið um kjarnaefnið, sem er þjófnaðurinn sjálfur; hún gæti bent til framsetningar sem leggur áherslu á ábyrgðarleysi stofnunarinnar frekar en sjálfan glæpinn. Engu að síður er fréttamennskan hrein og staðreyndir settar fram með gagnsæjum hætti.