Vilja að full­orðnir lofi að búa til rými þar sem börn geta sagt frá

Greinin er í eðli sínu kynning á herferð Barnaheilla og fellur þar með undir fréttaviðtal við hagsmunaaðila. Kolbrún Hrund er nefnd með fullu nafni og starfsheiti, og hún er trúverðug heimild á þessu sviði. Hins vegar er hún eina röddin í greininni; ekkert er leitað til óháðs sérfræðings, stjórnvalda eða barnaverndarnefnda til að staðfesta fullyrðingar á borð við að systkinabrot séu „um það bil jafn algeng og þegar fullorðnir brjóta gegn börnum" eða að „helmingur batans" felist í því einu að trúa barninu. Kolbrún vísar í „rannsóknir" í báðum tilvikum, en engar nákvæmar heimildir eru nefndar, sem gerir lesandanum erfitt að sannreyna þær staðhæfingar sjálfur. Tölulegar fullyrðingar eru einnig óstaðfestar: „85 prósent" þeirra sem sækja fræðslu séu leikskólastarfsfólk og foreldrar, en þetta er sett fram sem mat Kolbrúnar án undirliggjandi gagna. Greinin sinnir ekki jafnvægi í þeim skilningi að sjónarmið stjórnvalda eða dómskerfisins, sem herferðin beinir gagnrýni að, fá ekkert svigrúm til svara. Þrátt fyrir að þetta sé í grunninn kynning á málefnaherferð, hefði blaðamaðurinn styrkt efnið verulega með einni viðbótarheimild, til dæmis frá Barnaverndarstofu eða fræðimanni, og nákvæmari tilvísun í þær rannsóknir sem vísað er til. Umfjöllunin er þó vel sett í samhengi við leikskólamálin sem fjallað hefur verið um í vetur, og blaðamaðurinn vísar í tengda umfjöllun á sama vettvangi.