dv.is
2026-08-01 13:30
Sigmundur Ernir skrifar: JÁ er fyrir almenning, en NEI er handa elítunni
Skoðanagrein sem málar mynd af íslensku atvinnulífi sem spilltu fákeppniskerfi þar sem auðvaldsöfl standi gegn ESB-aðild. Engar heimildir eru nefndar og fullyrðingarnar byggjast alfarið á túlkun höfundar, án tilvísana í gögn eða staðreyndir.
Einkunn Vitans: 4/10
Mat Vitans
Skoðanagrein um þjóðaratkvæðagreiðslu og ESB setur fram sterkar fullyrðingar án gagna; rökstuðningur byggist á tilfinningum frekar en heimildum.
Gagnrýni Vitans
Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun; hún er því metin á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Vandinn er sá að Sigmundur Ernir setur fram fjölda efnislegra fullyrðinga, til dæmis um níu prósenta innlánsvexti, um þriggja prósenta lán útgerðarmanna í evrum og um uppkaup á íbúðaklösum, án þess að vísa í eina einustu sannreynanlega heimild. Þetta er ekki frétt; þetta er pólitískt ávarp. Samt hefði greinin orðið sannfærandi ef höfundur hefði reist minnst eina fullyrðingu á gögnum. Staðhæfingin um að krónan sé „lélegasti gjaldmiðill álfunnar" er matskennd en einnig refjanleg ef engin mælikvarði er gefinn. Röksemdafærslan er í eðli sínu einhliða: allir sem segja nei eru skilgreindir sem forréttindahópur og allir sem segja já sem almenningur. Slíkt er einföldun sem þjónar meira agitasíu en rökræðu. Sem skoðanapistill er rökstuðningurinn veikur vegna þess að hann treystir á tilfinningatón frekar en efnislegan grundvöll.
