Sigmundur Ernir skrifar: Útlendingahatrið flokkar fólk eins og rusl

Þetta er greinilega skoðanagrein og ber að meta sem slíka, ekki sem fréttaflutning. Röksemdafærslan er vel uppbyggð og notar bæði dönskum dæmum og íslenskum til að draga upp mynd af útlendingaandstöðu sem hún sé bæði ósanngjörn og óhagkvæm. Sigmundur styður mál sitt nokkuð vel gögnum: hann vitnar í eigin fyrirspurn á Alþingi um hlutfall erlends vinnuafls á heilbrigðisstofnunum, tilgreinir tölur um Landspítala, Sjúkrahúsið á Akureyri og Heilbrigðisstofnun Austurlands, og nefnir hlutföll í fiskvinnslu á Vestfjörðum og hjá Fjarðaáli. Þetta eru sannreynanlegar tölur sem lesandinn getur aflað sjálfur. Einnig vitnar hann í ummæli Nödju Natalie Isaksen á dönskum þingi og orð ónefnds talsmanns Miðflokksins. Það sem veikir greinina er þríþætt. Í fyrsta lagi er Miðflokkurinn og Sjálfstæðisflokkurinn gagnrýndir nokkuð harkalega án þess að sjónarmið þeirra fái raunverulegan vettvang, en það er viðtekið í skoðanagreinum og á ekki að dragast frá einkunn. Í öðru lagi er fullyrðingin um að Sjálfstæðisflokkurinn hafi „sogast" til Miðflokksins studd engu öðru en túlkun höfundar; þar hefði mátt vísa í kannanir eða þróun stefnumála til að styrkja rökin. Í þriðja lagi er tilvitnunin í séra Jónu Hrönn Bolladóttur tekin af samfélagsmiðlafærslu, sem er veikari heimild en viðtal, en höfundur gerir grein fyrir uppruna tilvitnunarinnar. Heilt á litið er greinin vel skrifuð skoðanagrein þar sem meginstyrkleikinn liggur í sannreynanlegu tölfræðilegu efni frá opinberum stofnunum, en rökfærsla um pólitískar hvatir er fremur á grunni ályktana höfundar.