Ó­sátt við að vera sett í starfshæfismat af leik­húsinu

Aðalveikleiki greinarinnar er sá hve aðgerðalítil hún er sem fréttaverk. Allt efnið er tekið beint af Facebook: færsla Steinunnar Ólínu, ummæli Ólafíu Hrannar, Magneu Marinósdóttur og Guðríðar Eldeyjar. Ekkert bendir til þess að blaðamaðurinn hafi sjálfur haft samband við neinn viðmælanda eða leitað svara hjá Þjóðleikhúsinu. Þetta er í raun samantekt á samfélagsmiðlaþræði, klædd sem ritstjórnarefni. Fyrirsögnin og framsetningu texta hallar greinilega að sjónarhorni Steinunnar; hennar tilfinningaleg orð fylla greinina á meðan mótrök koma aðeins fram í ummælum annarra á Facebook, sem blaðamaðurinn afritaði. Þjóðleikhúsið sjálft fær hvergi tækifæri til að svara, þrátt fyrir að vera aðili málsins og þrátt fyrir að ásakanir séu settar fram um að leikhúsið vilji hugsanlega „losa sig við" starfsmanninn. Þó ber að nefna að greinin inniheldur raddir sem tala málstað stofnunarinnar, einkum Magnea og Guðríður Eldey, og veitir þannig einhvern mótvægi. Engu að síður er þetta ekki fullnægjandi fréttamennska heldur fremur efnistaka af samfélagsmiðlum án sjálfstæðrar vinnu blaðamanns.