Árnar eru ekki hreinsistöð fyrir sjókvíaeldi

Greinin er birt sem skoðun, og þar er röksemdafærslan metin fremur en heimildajafnvægi. Höfundur vísar í „frumvarp til laga um lagareldi" og „drög að áhættumati" sem kjarna málsins; þetta eru sannreynanleg skjöl sem lesandi gæti leitað að, þótt hvorki númer frumvarps né dagsetning draganna sé tilgreind. Sú óljósni veikir rökstuðninginn: lesandinn veit ekki nákvæmlega hvaða ákvæði er um að ræða eða hvaða stofnun stóð að áhættumatinu. Fullyrðingin um að drög að áhættumati geri ráð fyrir „verulegri hækkun" framleiðslumagns með mótvægisaðgerðum er lykilstaðhæfing greinarinnar, en hún er ekki studd neinum tölum eða beinu tilvísun. Ritsnillin er ótvíræð: samlíkingin við verksmiðju sem mengar garð nágrannans er áhrifarík, og sú orðræða sem lýsir ánum sem lifandi vistkerfum frekar en rekstrartækjum er vel sett fram. Hins vegar hefði greinin orðið sannfærandi af meiri þunga ef höfundur hefði nefnt tilteknar rannsóknir eða reynslu frá Noregi til stuðnings. Hagsmunatengsl höfundar eru gefin upp, sem er vel; hann er veiðimaður og leiðsögumaður, og lesandinn getur metið rökin í því ljósi. Sem skoðanarpistill stendur greinin vel, en henni skortir þá nákvæmni í tilvísunum sem hefði lyft henni úr almennri málsvörn yfir í rökstudda greiningu.