Segir sig hafa mátt þola þöggun og ógnar­stjórnun í Eyjum

Styrkleikar þessarar greinar liggja í því að bæði Linda Rós og Íris bæjarstjóri fá að tjá sig, og svör Vestmannaeyjabæjar við fyrirspurn Eyjafrétta eru höfð með. Þetta tryggir að ákærðu hliðinni er gefið raunverulegt tækifæri til andsvara, sem er grundvallaratriði þegar ásakanir um pólitísk afskipti af starfsmannahaldi eru settar fram. Annar starfsmaður bæjarins, Margrét Rós Ingólfsdóttir, bætir við sjálfstæðri rödd sem styrkir heildarmyndina. Gallar eru þó til staðar. Meginfullyrðing Lindu, að Íris hafi hringt í yfirmann hjá Eflu, er reist á ónafngreindri heimild: Linda vísar til þess að hún hafi „fengið þær fréttir" en ekki er fjallað um hvort blaðamaður hafi reynt að sannreyna þetta hjá Eflu sjálfri. Þetta er lykilatriði málsins og veikleikinn er sá að sagan stendur og fellur með orðum Lindu annars vegar og neitun Írisar hins vegar, án þess að sjálfstæð staðfesting hafi verið leitað. Efla er augljós þriðji aðili sem hefði getað rýnt í ásakanirnar eða hafnað þeim. Framsetning greinarinnar hallar nokkuð í átt að sögu Lindu Rósar; langur hluti textans er tilvitnun í hennar eigin pistil og Facebook-færslu, meðan svör bæjarstjóra og bæjaryfirvalda fá mun minna rými. Fyrirsögnin sjálf tekur afstöðu Lindu sem gefna, þótt hún sé birt sem frétt en ekki skoðun. Þrátt fyrir þessa ágalla sýnir greinin vilja til jafnvægis og kemur báðum hliðum á framfæri.