Brýnt að byrja á erfiðu köflunum til að sjá hversu langt ESB vill ganga
Fréttin er endursögn á viðtali við Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur í Kastljósi og heimildin er skýrt tilgreind. Á móti kemur að engin rödd er sótt til að vega á móti allmörgum efnislegum fullyrðingum ráðherrans um regluverk Evrópusambandsins og samningsstöðu Íslands. Lesandinn fær eina útgáfu af umdeildu máli, ítarlega framsetta og ómótmælta.
Heimildin er nafngreind og gagnsæ: ráðherra í beinni umræðu í ríkisútvarpinu, með orðréttum tilvitnunum sem lesandinn getur sannreynt með því að fletta upp þættinum. Það er lágmarkskrafa sem greinin uppfyllir og hún gerir engan óskýran greinarmun á því hver talar.
Verra er að fullyrðingar sem eru langt frá því að vera óumdeildar renna óhindrað í gegn. Að reglur Evrópusambandsins „styrki í rauninni“ kröfu Íslands um að engir aðrir bátar en íslenskir verði í lögsögunni, að úrsögn Bretlands hafi gert stöðu Íslands „mun sterkari“, að ekki liggi fyrir lögsaga annarra aðildarríkja hér: allt þetta eru lagalegar og pólitískar túlkanir sem sérfræðingar í sjávarútvegsstefnu sambandsins hafa deilt um í fimmtán ár. Fréttin skýrir ekki hvernig sameiginlega fiskveiðistefnan virkar, hún setur ekki fram andstæða greiningu og hún leitar ekki til nokkurs annars, hvorki stjórnarandstöðu, hagsmunaaðila í sjávarútvegi né fræðimanns. Talan um tuttugu og sjö opnaða kafla af þrjátíu og þremur er sannreynanleg í gögnum um fyrri viðræður, en hún er ekki staðfest innan fréttarinnar sjálfrar.
Fyrirsögnin tekur svo upp orðalag ráðherrans sem sjálfstæða greiningu, og lokamálsgreinin endurtekur boðskapinn í þriðja sinn. Niðurstaðan er fagmannlega frágengin en einsleit frétt: rétt eftir haft, illa vegin. Hér þurfti aðeins eitt viðbótarsímtal til að lyfta þessu upp úr boðskiptum í blaðamennsku.
