Lífeyrissjóðir vilja að stór viðskipti milli tengdra aðila þurfi samþykki hluthafa
Greinin fjallar um afstöðu lífeyrissjóðanna til reglna um viðskipti tengdra aðila í skráðum félögum, einkum hvort stór viðskipti ættu að þurfa samþykki hluthafafundar. Sjóðirnir hafna gagnrýni um „gullhúðun" og benda á veikleika í tillögum sem miða við hlutfall af heildareignum.
Greinin virðist vera hluti af stærra efni á Innherja sem skerst af; lesandinn fær aðeins yfirlýsingar frá lífeyrissjóðunum og samtökum þeirra án þess að sjónarhorn annarra hagaðila, svo sem stjórnenda skráðra félaga eða eftirlitsaðila, komi fram. Heimild er í raun ein: afstaða lífeyrissjóðanna og samtaka þeirra. Þótt lífeyrissjóðirnir séu nafngreindir sem heildarsamtök, vantar rödd hinna sem halda fram tillögunni um hlutfall af heildareignum eða gagnrýna sjónarmiðið um „gullhúðun". Hverjir bera þá tillögu fram? Af hverjum kemur orðið „gullhúðun"? Fréttin vísar til umræðu sem lesandinn þekkir ekki endilega og skilur ekki samhengið. Þá er textinn stubbslegur og sá hluti sem birtist inniheldur einnig tengdar fréttir um Skeljung sem tengjast efninu aðeins óbeint, sem gerir lesandanum erfitt að greina hvar greinin endar og tengd efni taka við. Sem ritstjórnarefni á fjármálasíðu er þetta viðunandi byrjun, en efnistökuvist er of einsleit til að teljast traustvekjandi fréttaflutningur um reglugerðarumræðu þar sem mótaðilar eru ekki auðkenndir.
