„Þá þyrfti að fá annan forsætisráðherra“

Greinin byggir nánast alfarið á beinum tilvitnunum úr þingræðum, sem er staðfestanleg heimild þar sem þingfundir eru opinberir og hægt er að sannreyna orðrétt. Það er styrkur. Aftur á móti skortir greiningarlegt samhengi: ekki er útskýrt hvaða yfirlýsingu Kristrúnar Frostadóttur er átt við eða hvenær hún kom fram, og lesandinn fær enga vísbendingu um hvort um sé að ræða nýlegt viðtal, ræðu eða bókað samþykkt. Tilvitnunin í forsætisráðherra er gefin „með leyfi forseta" en ekki sett í samhengi af blaðamanninum sjálfum. Einnig vantar algjörlega sjónarhorn forsætisráðherra eða talsmanns hennar á þeirri túlkun sem þingmennirnir leggja í orð hennar, sem hefði styrkt fréttina umtalsvert. Fyrirsögnin dregur út eitt andsvar Pawels sem gerir það að aðalatriði fremsaga, en upphaflega var setningin sett fram sem tilgátudæmi um ytri aðstæður; fyrirsögnin er því svolítið villandi þar sem hún gefur til kynna beinan kröfu frekar en skilyrðisbundna ummæli. Þrátt fyrir þessa annmarka er þetta hefðbundin þingfrétt sem endurspeglar opinberar umræður, og tilvitnunarnar eru nægilega langar til að lesandinn geti myndað sér eigin skoðun.