Hver ertu þegar þú rétt­lætir að barn sé lokað inni?

Greinin er birt sem skoðun og á að meta sem slíka. Sem tilfinningaleg siðferðisávarp er hún vel samin; endurtekningarnar eru meðvitaður stílbrögð og tóninn er samkvæmur frá upphafi til enda. Höfundur nýtir eigin reynslu sem fyrrum flóttabarn til að gefa röksemdinni persónulegt vægi, sem er lögmæt aðferð í pistli. Það sem veikir greinina sem skoðanaskrif er hversu rík hún er af tilfinningalegri orðræðu en fátæk um efnislegan grunn. Hún vísar til þess að „börn séu lokuð inni" án þess að tilgreina hvaða stofnun, hvaða mál eða hvaða aðstæður hún á við; lesandinn getur ráðið af samhenginu að um brottfararstöð Útlendingastofnunar sé að ræða, en ekkert er nefnt á nafn. Engin tilvísun er í raunveruleg tilvik, skýrslur, réttarúrskurði eða alþjóðleg viðmið um meðferð barna á flótta. Fullyrðingin um að „vestræn samfélög" hafi „sprengt, selt vopn" og valdið flóttamannavandanum er sett fram án nokkurs rökstuðnings eða afmörkunar. Þetta dregur úr sannfæringarkrafti greinarinnar jafnvel sem skoðanarits: sterk siðferðileg krafa verður sannfærandi þegar hún er fest í sannreynanleg dæmi, en hér svífur hún að mestu í tómarúmi tilfinninganna. Röksemdafærslan er einbreidd; hún hafnar öllum gagnrökum sem hræsni án þess að taka á raunverulegum flækjustigum málsins, til dæmis skyldum ríkja samkvæmt alþjóðalögum gagnvart börnum á flótta og hvenær vistun telst lögmæt.