Ísland geti veitt Evrópusambandinu fótfestu á Norðurskautssvæðinu – „Grænlandskrísan snerti sannarlega taug“

Kjarni þessarar greinar er endursögn á umfjöllun New York Times, og það er greint frá því strax í upphafi. Slíkt er algengt og lögmætt form í fréttaflutningi, en mikilvægt er að meta hversu vel blaðamaðurinn nýtir tækifærið. Jákvætt er að í einum lið bætir greinin við sjálfstæðu sjónarhorni: bent er á að veiðireynslureglan í ESB sé ekki nefnd í umfjöllun New York Times og að hún veiki þau rök sem vitnað er til um erlend skip í íslenskri landhelgi. Þetta er gagnlegt innlegg sem sýnir að blaðamaður las greinina gagnrýnum augum. Á hinn bóginn er greinin að mestu leyti afturflutt efni. Ekki er rætt við neinn sjálfstæðan sérfræðing eða stjórnmálamann umfram það sem New York Times gerði; Kristrún Frostadóttir, Helgi Haraldsson, Róbert Ímsland og Magnús Tryggvason eru allir teknir beint úr umfjöllun bandaríska blaðsins. Framsetningin er í meginatriðum hlutlaus, en áherslur greinarinnar spegla áherslur New York Times: Grænlandsáhrifin, sjávarútvegurinn sem helsta andmælarökin og verðlag sem helsta rök aðildarsinna. Ekki er sett spurningarmerki við þá einföldun, til dæmis hvort verðmunur stafi raunverulega af gjaldmiðli eða öðrum þáttum. Greinin gegnir hlutverki sínu sem samantekt á erlendri umfjöllun, en sjálfstætt fréttavirði hennar er takmarkað.