Ekki í okkar nafni

Greinin er birt sem skoðun og undirritað opið bréf; hún gerir ekki tilkall til hlutlægrar fréttamennsku og á ekki að vera metin sem slík. Innan þess ramma sker bréfið sig úr að styrkleika: höfundar vísa beint í umsagnir nafngreindra samtaka (Rauði krossinn, Amnesty á Íslandi, Barnaheill, UNICEF) og tilvitnun í stefnuskjal Samfylkingarinnar er ítarleg og sannreynanleg á vettvangi flokksins. Þetta gefur lesandanum raunverulega möguleika á að meta rökin sjálfur. Það sem veikir rökstuðninginn er þó nokkuð. Fullyrðingin um að lögin fjalli „ekkert um önnur úrræði" er lykilstaðhæfing sem lesandinn getur ekki sannreynt innan greinarinnar; engin bein tilvísun er í lagatextann sjálfan eða nefndarálit sem staðfestir þá túlkun. Á sama hátt er orðalagið „brottvísunarbúðir" valið af höfundum sjálfum og notað sem sjálfsagt hugtak, þótt lagaheiti úrræðisins kunni að vera annað; þar er framsetningin forpólitizerandi. Hvergi er gert tilraun til að útskýra röksemdir þingmanna Samfylkingarinnar fyrir afstöðu sinni, sem hefði styrkt trúverðugleika bréfsins sem pólitísks rökstuðnings, jafnvel þótt greinin sé skoðun. Einnig er vert að nefna að fullyrðingin um að frelsissvipting barna „brjóti gegn ákvæðum Barnasáttmálans" er sett fram sem óumdeild staðreynd, en lagalegt mat á slíku er flóknara en svo; þar hefði verið gagnlegt að vísa nánar í tiltekið ákvæði sáttmálans. Engu að síður er rökstuðningurinn vel skipulagður og heimildir nafngreindar, sem er betur en margur skoðanapistill stendur sig.