Ræddi við lögregluna um eiginmann sinn – Fimm dögum síðar var hún dáin

Greinin er skrifuð í stíl glæpasögu eða „true crime" greinar frekar en hefðbundinnar fréttaflutnings, og ber að meta hana sem slíka. Að því sögðu eru nöfn nefnd á helstu aðilum: Barbara og Willard Purcell, Margie O'Connor á morðdeildinni, Mark Peters réttarmeinafræðingur og Beverly Swadley sem vitni. Þetta gefur lesendum tækifæri til að sannreyna helstu staðhæfingar. Hins vegar vantar algjörlega tilvísanir í upprunalegar heimildir; engin skjöl eru nefnd, engar dómsúrlausnir tilgreindar með málsnúmerum og ekkert fréttaefni frá upprunalegum fjölmiðlum er vitnað í. Lesandinn veit því ekki hvort höfundur byggir á dómsskjölum, fjölmiðlaumfjöllun eða öðrum heimildum. Tónninn er mjög frásagnarlægur; setningar eins og „hvíslaði hún nánast í símann" og nákvæmir samræður sem gefnar eru upp í beinum tilvitnunum virðast ólíklegt að séu orðrétt eftir heimildum, sem dregur úr trúverðugleika. Jafnframt er enginn sjónarhorn verjandans eða lögmanns Willard kynnt, sem er verulegur ágalli jafnvel í „true crime" grein þar sem maðurinn var dæmdur. Þó inniheldur greinin töluverð smáatriði sem passa við raunverulegt sakamál og eru í sjálfu sér sannreynanleg, og samhengið er skýrt rakið.