Landráðabrigsl og skrípaleikir

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreindur rithöfundur; hún er metin á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika. Einar Kárason ritar af bókmenntafræðilegum og sögulegum þekkingargrunni og styður rök sín við sannreynanlegar heimildir: tilvitnunum í „Atómstöðina" með blaðsíðutölum, söguleg atvik eins og Keflavíkursamninginn 1946, griðasamning Stalíns og Hitlers 1939, stofnun Sameiningarflokks alþýðu og stefnubreytingar kommúnistahreyfingarinnar. Þetta er verulega sterkari stoð en algengt er í skoðanagreinum. Hann vísar einnig í Reykjavíkurbréf Morgunblaðsins og samantekt Þorgerðar Katrínar utanríkisráðherra á samfélagsmiðlum, sem lesandinn getur leitað uppi. Meginröksemdafærslan er skýr: að NEI-hliðin endurtaki orðræðu kommúnista frá miðri 20. öld og að sögulegt samhengi sýni hversu innantóm þau rök hafi reynst. Þetta er rökstutt og áhugavert sjónarhorn, en hugrænn heiðarleiki hnígur þó á vissum stöðum. Höfundur einfaldar mótmæli andstæðinga verulega og leggur þeim nánast eingöngu stalínískar rætur til grundvallar; engar gagnröksemdur um fullveldi, sjávarútveg eða gjaldmiðilsmál fá rými, sem dregur úr sannfæringarkrafti rökstuðningsins. Samanburðurinn við spár Ólafs Ragnars Grímssonar um EES-samninginn er áleitin nálgun, en höfundur tilgreinir ekki hvaða spár nákvæmlega reyndust rangar, sem gerir fullyrðinguna erfiða að sannreyna. Ákall um Já-atkvæði í lokin er skýrt og heiðarlegt, ekki dulið sem hlutleysi. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifað og söguleg röksemdin lifandi, þótt einhliða nálgunin takmarki sannfæringarkraftinn.