100 milljarðar af skuldum í boði Sam­fylkingar Dags og Heiðu – og nú Péturs

Greinin er skoðanarpistill og ber að meta sem slíkan; krafan um jafnvægi á ekki við. Hins vegar er rökstuðningurinn í mörgum atriðum vanmeðhöndlaður. Tölulegar fullyrðingar, eins og að skuldir borgarsjóðs hafi hækkað úr 80 milljörðum í 221 milljarð og arðgreiðslur Orkuveitunnar numið 37,8 milljörðum, virðast byggðar á opinberum gögnum borgarinnar en engin tilvísun er gefin í ársreikninga eða önnur skjöl. Lesandinn getur í grundvallaratriðum athugað þessar tölur, en höfundurinn gerir lítið úr skyldu sinni til að tengja þær við staðfestanlegar heimildir. Meiri áhyggjur vekur þó hvernig rökin eru sett fram. Samanburðurinn við Kúbu er ótengdur og ýktur, hugmyndin um „stærstu bókhaldsbrellu jarðarkringlunnar" er sett fram án nokkurra gagna til stuðnings, og kaldhæðnin um kynlífstækjabúð, selalaug og dönsk strá virkar sem áróðurskennd upptalning fremur en greining. Pistillinn blandar saman raunverulegum fjárhagstölum og persónulegum aðdróttunum, til dæmis þegar hann lýsir Degi sem „pólitískum stjúpsyni" Ingibjargar og getur þess að hann „viti ekkert" um efnahagsmál. Þetta dregur úr trúverðugleika greinarinnar jafnvel sem skoðanabirts. Skoðanagrein hefur ekki sömu kröfur um jafnvægi, en hún á engu að síður að standast skoðun hvað varðar heiðarleika röksemdafærslunnar, og þar skortir á.