Sam­hljómur er leiðin til fram­fara

Greinin er birt sem lesendagrein og höfundur er nafngreindur sem framkvæmdastjóri Samtaka iðnaðarins; gagnsæi um hagsmunatengsl er því fullnægjandi. Sem skoðanagrein er hún metin á gæðum rökstuðnings frekar en jafnvægi heimilda. Röksemdafærslan er fremur veik á nokkrum sviðum. Í fyrsta lagi er hugtakið „samhljómur" aldrei skilgreint á afdráttarlausan hátt; höfundur dregur saman margvísleg dæmi, allt frá útfærslu landhelginnar til jafnréttisbaráttu og hugverkaiðnaðar, undir eitt orð sem gegnir hlutverki bæði lýsingar og lausnar. Þetta gerir rökstuðninginn hringlaga: framfarir urðu vegna samhljóms, og samhljómur birtist þegar framfarir verða. Í öðru lagi vísar höfundur í „nýlega könnun" þar sem níu af hverjum tíu sögðust telja íslenskan iðnað hafa jákvæð áhrif, en segir hvorki hvaða könnun það var, hver stóð að henni, né hversu stórt úrtakið var. Fyrir framkvæmdastjóra Samtaka iðnaðarins er þetta sérlega veikt; lesandinn getur ekki sannreynt töluna og grunur vaknar um að könnunin sé frá samtökunum sjálfum. Í þriðja lagi vísar greinin í mikilvægar fullyrðingar um hugverkaiðnað sem „gæti orðið verðmætasta stoð útflutnings við lok áratugarins" án tilvísunar í nein gögn eða spár. Almennt er rökfærslan meira málsverðandi en greiningaleg; höfundur lýsir markmiðum og tilfinningum en tekur ekki á sjálfri efnislegri spurningu um hvaða „heimatilbúnu hindranir" séu í veginum eða hvernig samkeppnishæfni sé mæld. Pistillinn er málefnalegur í tóni en býður lesandanum ekki mikið efni til sjálfstæðrar mats.