Svarthöfði skrifar: Jöfnum kjörin – niður á við úr því uppleiðinni var hafnað
Svarthöfðapistill í DV-hefðinni: ádeila undir dulnefni sem beitir kaldhæðni til að leggja til að fyrirtæki sem gera upp í evrum verði þvinguð inn í krónuhagkerfið. Fullyrðingar um vaxtakjör og kostnað við nei-baráttuna eru settar fram án nokkurrar tilvísunar. Málflutningurinn er endurtekningasamur og byggir mest á nafngiftum í stað röksemda.
Greinin er birt sem skoðanapistill undir dulnefni, og hefðin fyrir Svarthöfða gefur höfundi rúmt svið til kaldhæðni. En ádeila þarf líka að standa á fótum sínum, og hér eru burðartölurnar látnar hanga í lausu lofti: 3,2 prósent á móti 10 prósentum, og „mörg hundruð milljónir“ í nei-baráttuna. Hvorugt er hægt að sannreyna innan pistilsins, og hvorugt hefði verið mikið mál að tengja við ársreikninga eða uppgefinn kostnað.
Röksemdafærslan sjálf er þunn. Fyrsta efnisgreinin segir sama hlutinn þrisvar með nýjum orðum, og þar sem ætti að koma greining kemur nafngift: auðrónar, ólígarkar, sægreifar, aðallinn. Þrír nafngreindir einstaklingar fá á sig ábyrgð á niðurstöðunni án þess að afstaða þeirra sé rakin eða vitnað í hana.
Tillagan um heimilisfesti, krónulán og skattlagningu á evruhagræði er skýrasti hluti pistilsins og hefði getað orðið raunveruleg umræða. Höfundur velur í staðinn að láta hana standa sem öfugmæli. Það er lögmætt stílbragð, en gerir textann að reiðilestri fremur en málflutningi sem lesandi getur tekist á við.
