Vaxtar­mörk eða valdsmörk sveitar­stjórna

Greinin er skoðanagrein og á að meta sem slíka: á grundvelli rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Orri setur fram nokkrar áþreifanlegar fullyrðingar sem styrkja röksemdafærslu hans, til dæmis tölur um skipulagstíma (Hlíðarendi 35 ár, Ártúnshöfði 40 ár, Blikastaðaland 50 ár) og að Reykjavík fjármagni 60% af rekstri SSH. Þessar tölur eru í eðli sínu sannreynanlegar, en höfundur vísar ekki í neina tilgreinda heimild eða skýrslu sem undirbyggir þær; lesandinn verður að treysta orðum hans. Þetta er veikleiki í rökstuðningi sem annars er vel uppbyggður. Megin gagnrýni snýr þó að tvennu. Í fyrsta lagi er orsök og afleiðing sett fram nokkuð einsleitlega: húsnæðisvandinn er nánast eingöngu rakinn til vaxtarmarka og pólitískrar andstöðu vinstri flokka, en aðrar mögulegur skýringar (vaxtastefna, framboðsvandamál í byggingarstarfsemi, hækkun byggingarefnis) eru hundraðar. Slík einföldun veikir trúverðugleika röksemdarinnar. Í öðru lagi er málflutningurinn kröftugt kosningaefni, og höfundur segist sjálfur vera oddviti meirihlutans í Hafnarfirði. Gagnsæið um hagsmunastöðu er til fyrirmyndar, en lesandinn ætti að hafa í huga að hér er um beina pólitíska hagsmunagæslu að ræða, ekki óháða greiningu.