Jón Gnarr fékk greitt fyrir ESB-innslag á Rúv

Greinin byggir á skýrri og sannreynanlegri heimild: opinberri fundargerð stjórnar Ríkisútvarpsins. Fyrirspurn Ingvars Smára Birgissonar er tilvitnuð orðrétt og svör Stefáns Eiríkssonar útvarpsstjóra eru rakin ítarlega. Þetta er vel gert hvað varðar gagnsæi heimilda. Hins vegar er vert að benda á nokkra veikleika. Í fyrsta lagi er Jóni Gnarr sjálfum ekki gefinn kostur á að tjá sig um málið, sem er umtalsverður brestur þar sem hann er beinn aðili. Í öðru lagi er gagnrýni Ingvars Smára á svör útvarpsstjóra nefnd en ekki útskýrð nánar, og blaðamaður gerir enga tilraun til að afla viðbótarupplýsinga um hvað fólst í henni. Í þriðja lagi hefði styrkleiki greinarinnar aukist verulega ef sjónarmið frá ritstjórn Vikunnar eða Gísla Marteini sjálfum hefði verið aflað, þar sem spurningin um ritstjórnarlegt sjálfstæði skemmtiatriða er í raun kjarninn í málinu. Fyrirsögnin er ágeng í tóni en á sér stoð í efninu. Greinin er í meginatriðum fréttaskýrsla um opinbert skjal og sinnir því hlutverki sínu, en einsleiðni heimildanna, sér í lega skortur á viðbrögðum frá Jóni Gnarr, dregur úr trausti á heildarmyndinni.