„Þetta er náttúru­lega al­gjör­lega fá­rán­legt“

Greinin er í eðli sínu viðtal við einn nafngreindan heimildamann, Pétur Marteinsson, og þar liggur jafnframt veikleikinn. Málið snýr að notkun á opinberum fjármunum, 23 athugasemdum frá skrifstofu borgarstjóra og endurgreiðslu sem kom fyrst í kjölfar fjölmiðlaspurninga; slíkt kallar á fleiri raddir. Enginn fulltrúi stjórnarandstöðunnar í borgarstjórn fær að tjá sig, engin sérfræðirödd um opinber fjármál er leitað til, og skrifstofa borgarstjóra er ekki beðin um nánari útskýringu á eðli athugasemdanna. Þannig stendur framsetningin í þjónustu Péturs og Heiðu: málinu er lýst loknu án þess að óháður aðili meti hvort skýringarnar standist. Pétur fær víðtækt rými til að vísa ásakunum um innri átök á bug og lýsa yfir trausti, en þegar hann viðurkennir sjálfur að kvittanir og fylgiskjöl hafi skort er enginn til staðar sem veltir fyrir sér hvað það þýðir í reynd. Fyrirsögnin er tekin beint úr tilvitnun Péturs þar sem hann hafnar hugmyndinni um innri plöntunarherferð, sem gefur greinarsniðinu ákveðna stefnu áður en lesandinn hefur farið í efnið. Upplýsingin um 750 þúsund krónur á tímabili borgarstjóra er staðfest heimild úr opinberri umfjöllun, en ekki er vísað til gagna um hvað teljist eðlileg notkun til samanburðar. Tölur Péturs um Dag B. Eggertsson og Einar Þorsteinsson eru ekki bornar saman við heimildir frá skrifstofu borgarstjóra eða fréttir um notkun fyrri borgarstjóra. Greinin er ekki beinlínis villandi, en hún er verulega einhliða og veitir flokksbundnum samtölum borgarstjóra og oddvita orðrými án mótvægis.