Segir frétt RÚV um Francescu Albanese „ekki boðlega“

Kjarni greinarinnar er Facebook-færsla Auðar Jónsdóttur, og hún er eina uppspretta alls efnisins. Það er verulegur brestur að RÚV fær ekki tækifæri til að svara gagnrýninni; þegar ríkismiðill er ásakaður um varhugaverðan fréttaflutning ber blaðamanni skylda til að leita eftir viðbrögðum. Sú grundvallarregla er brotin hér. Greinin afhjúpar heldur ekki hvort gagnrýni Auðar á upprunalegu fréttina sé réttmæt, hún endurspeglar hana eingöngu. Lesandinn fær enga sjálfstæða staðreynd til að meta hvort RÚV-fréttin hafi raunverulega verið „gloppótt" eða hvort tilvitnunin í Marco Rubio hafi verið ástæðulaus. Þannig virkar greinin sem einstefnumegafónn fyrir skoðun eins aðila, klædd í fréttabúning. Framsetningin er einsleit: fyrirsögnin notar orðalag Auðar sem staðhæfingu, sem gefur til kynna að ritstjórnin taki hennar málstað. Til viðbótar vantar alla heimildavinnu utan Facebook-færslunnar, til dæmis tengil við upprunalegu RÚV-fréttina eða staðfestingu á fullyrðingum um dómsúrskurði og afstöðu bandaríska utanríkisráðuneytisins. Greinin er dæmi um fréttaflutning sem missir marks vegna þess að hún skortir bæði jafnvægi og sjálfstæða skoðun.