Vandinn talaður burt

Greinin er birt sem skoðun, og það er ritstjórnarlegt val sem ber að virða. Hins vegar ber skoðanagrein að meta á gæðum rökstuðnings og hugræna heiðarleika, og þar skortir þessa grein talsvert. Höfundur setur fram alvarlegar ásakanir á nafngreind samtök: Landvernd, Náttúruverndarsamtök Íslands, SEEDS og Bláa herinn. Hann fullyrðir að þessi samtök fái styrki fyrir verk sem aldrei séu unnin, en færir engin gögn, engar tölur og engar sannreynanlegar heimildir fyrir þessum ásökunum. Vísbending um fyrri sönnun gegn Bláa hernum er sett fram í sviga sem sjálftilvísun: „Ég hef áður sýnt og sannað það fals sem blái hermaðurinn stundar," en lesandinn fær ekkert í hendur til að sannreyna þá fullyrðingu. Rökfærslan er einhæf og hringsólskennd: allt sem umhverfisverndarsinnar gera er „orðagjálfur," allt sem ráðherrann gerir er „aðgerðir," en hvergi er tilgreint hvaða framkvæmdir ráðherrann hefur staðið fyrir eða hvaða árangur þær hafa skilað. Þetta er lofsöngur án efnislegs innistæðu, jafn ósannanlegur og sú „sýndarmennska" sem höfundur gagnrýnir. Tilvitnunin í texta af heimasíðu Landverndar um lúpínueyðingarverkefni er eina staðfesta heimildin í allri greininni, en túlkun höfundar á henni er handahófskennd; verkefnislýsing sem nefnir „fræðslu" og „praktísk ráð" þýðir ekki sjálfkrafa að engin vinna fari fram. Stílbragðið er þannig að niðrandi orð taka sæti raka: „kjaftaklúbbar," „galgopaklúbbur," „skrifstofuplebbar," „moðhausar." Slíkt mál grefur undan trúverðugleika röksemdafærslunnar sjálfrar. Höfundur gefur sig einnig fram sem hlutlausan áhorfanda sem „sér heildarmyndina úr fjarlægð" en viðurkennir um leið tengsl sín við Gróður fyrir fólk í Landnámi Ingólfs, sem hann lofsyngur; þetta hagsmunaárekstraratriði er aldrei viðurkennt sem slíkt. Sem skoðanagrein er þetta veikt verk vegna þess hve einstrengingslega rökin eru sett fram, hve litlu gagni er teflt fram og hve mikið reynir á persónulega sannfæringu frekar en efnislega röksemdafærslu.