Þol­endur sem vitni í eigin málum

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sem fræðilegt ritgerðarstykki er hún vel skipulögð og rökstudd; höfundur vísar nafngreint í þekkta fræðimenn á borð við Judith Herman, Miranda Fricker, Michel Foucault, Nils Christie, Susan Brownmiller og Liz Kelly, auk þess að nefna viðurkenndar hugmyndir eins og kenningu um réttlátan heim. Þetta styrkir röksemdafærslu greinarinnar verulega og gerir lesandanum kleift að sannreyna fræðilegar forsendur hennar. Rökin eru samkvæm og höfundur viðurkennir ítrekað að framfarir hafi orðið, sem eykur trúverðugleika greinarinnar sem gagnrýninnar greiningar frekar en einsleitrar málflutningsskrifa. Helsti veikleiki greinarinnar er endurtekning. Sömu atriðin eru lögð fram aftur og aftur, stundum næstum orðrétt, sem veikir ritsmíðina og dregur úr slagkrafti röksemdarinnar. Einn málsgrein er jafnvel endurtekinn nánast orðrétt í kaflanum um tvíþætt hlutverk hjálparkerfa. Greinin er eingöngu skrifuð frá sjónarhóli þolendasérhæfðra fræða og femínískrar gagnrýni; engum fræðilegum mótsjónarmiðum er beint, til dæmis varðandi nauðsyn sönnunarkrafna í réttarkerfinu eða gagnrýni á ókritíska notkun á „believe the victim" hugmyndafræði. Slíkt hefði styrkt rökstuðninginn vitsmunalega. Samt sem áður er greinin vel yfir meðallagi sem skoðanapistill og heimildir hennar eru sannreynanlegar.