Ekki benda á mig

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka, þ.e. á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika fremur en jafnvægis heimilda. Höfundur vísar ítrekað til „skýrslu um málavinnslu barnaverndar í Reykjanesbæ" sem kjarna málsins, en nefnir hvorki hver samdi skýrsluna, hvenær hún var birt, né hvort hún sé opinber eða aðgengileg lesendum til skoðunar. Þetta veikir sannreynanleikagildi greinarinnar; lesandinn getur ekki metið grundvöll fullyrðinganna um þriggja ára eftirfylgnileysi eða áætlunarskort án þess að vita hvaða skjal er um að ræða. Rökfærslan sjálf er skýr og vel uppbyggð: höfundur greinir á milli faglegrar ábyrgðar embættismanna og pólitískrar ábyrgðar kjörinna fulltrúa, og víkkar sjónarhornið til minnihlutans. Hins vegar er rökstuðningurinn frekar almennur og endurtekinn; sömu meginhugsunin (ábyrgð fylgir valdi) kemur fram undir mörgum millifyrirsögnum án þess að ný gögn eða dæmi bætist við. Tilvísunin til „framkvæmda þar sem kostnaður hækkar" er svo óljós að hún styrkir varla rökin. Tónninn bendir ótvírætt til gagnrýni á sitjandi meirihluta í Reykjanesbæ, en höfundur leggur einnig ábyrgð á minnihlutann, sem gefur textanum ákveðinn vídd. Sem skoðanagrein er þetta heiðarlegur texti, en veikari en hann þyrfti að vera vegna þess hve illa skýrslan er tilgreind.