Próf eiga að vera áttaviti, ekki áfangastaður
Skoðunargrein skólastjóra sem heldur því fram að námsmat eigi að vera verkfæri til að bæta kennslu, ekki markmið í sjálfu sér. Röksemdafærslan er skýr og styðst við lögmál Goodharts og sjónarmið Jóns Torfa Jónassonar, en greinin forðast erfiðustu gagnrökin og hverfur frá öllum tölum.
Birt undir skoðanamerkinu, og rökin eru borin fram af óvenjulegri stillingu: höfundur viðurkennir strax að námsmat hafi gildi, að kröfur eigi að vera til staðar og að prófið sé „ekki rangt fyrir vikið“. Sú sanngirni styrkir greinina. Tilvitnun í lögmál Goodharts er rétt notuð og skilgreind, og hugmyndin um jafnræði er tengd nafngreindum fræðimanni, Jóni Torfa Jónassyni, þótt ekki sé vísað á tiltekið verk.
Svakasti gallinn er að greinin sneiðir framhjá öflugasta gagnrökinu. Í íslenskri umræðu er kjarninn sá að hnignandi lesskilningur hafi einmitt legið í leyni á meðan samræmt mat var í lágmarki. Höfundur nefnir hvorki PISA, læsismælingar né afnám samræmdra prófa, og lesandi sem þekkir þá umræðu bíður eftir svari sem kemur ekki.
Þá er greinin áberandi tillögulaus. Lesandi fær vandaða lýsingu á því hvað mælingar gera ekki, en engar áþreifanlegar hugmyndir um hvernig fjölbreytt námsmat verði samanburðarhæft milli skóla. Að höfundur er sjálfur skólastjóri er upplýst, en ónefndur skóli og hagsmunir af því hvernig skólar eru bornir saman hefðu mátt koma skýrar fram. Vel skrifað, en of öruggt í eigin horni.
