Nína Richter skrifar: Innihaldslaus tilvera PISA-barna
Nína Richter skrifar persónulegan pistil um PISA-umræðuna og spyr hver skilgreini hvað sé innihaldsríkt líf. Textinn er vel skrifaður og höfundur er meðvitaður um eigin veikleika í röksemdum, en kjarnafullyrðingin um að mæld grunnfærni skipti minna máli er látin standa óstudd. Greinin er birt sem skoðun og metin á þeim forsendum.
Pistill, og þannig metinn: hér er ekki gerð krafa um heimildabalans heldur um að röksemdir haldi.
Sterkasta hlið textans er hreinskilnin. Höfundur viðurkennir sjálf að líking hennar sé léleg, endar á þremur „kannski“ og leyfir þeim möguleika að hún hafi sjálf rangt fyrir sér. Sú hógværð er sjaldgæf í aðsendum greinum um menntakerfið og hún styrkir trúverðugleikann.
Rökin bresta þar sem mest er undir. Fullyrðingin að PISA mæli færni „sem reynir sífellt minna á“ er umdeild og hún er lögð fram sem gefin forsenda, án nokkurs rökstuðnings. Þarna hefði höfundur þurft að taka á móti augljósustu gagnröksemdinni: að lesskilningur sé sjálf forsenda þeirrar stafrænu færni sem hún hrósar börnunum fyrir. Ekki ein tala úr könnuninni kemur fram og enginn þátttakandi í umræðunni er nefndur, svo lesandi getur ekki vegið hvort myndin af „þjóðarfýlunni“ sé rétt dregin.
Myndin af heimilum þar sem „rússnesk skáld eru lesin í húslestri“ er skemmtileg en hún er skopmynd af andstæðingi sem enginn hefur mælt fyrir. Vel ritaður pistill sem hefði orðið mun beittari með einni tilvitnun og einni tölu.
