EES er ekki eina leiðin og kannski ekki sú skynsamlegasta lengur
Skoðanagrein á Vísi þar sem byggingafræðingur færir rök fyrir því að Ísland segi sig frá EES og semji fríverslunarsamning í anda CETA. Greinin er skýrt uppbyggð og nefnir áþreifanlega þætti á borð við ESA og bókun 35, en burðarfullyrðingar hennar um efni CETA og samningsvilja ESB standa án nokkurs rökstuðnings.
Greinin er birt sem skoðanagrein og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Þar er vandinn skýr: kjarnafullyrðingin, að CETA-líkur samningur tryggði „þrjú af fjórum fjórfrelsum“, er sett fram sem staðreynd án þess að vísað sé í einn einasta texta, greiningu eða úttekt. CETA veitir hvorki sambærilegan aðgang að þjónustumarkaði né fjármálamarkaði og EES-samningurinn gerir, og höfundur nefnir hvergi tolleftirlit, upprunareglur eða missi markaðsaðgangs fjármálafyrirtækja.
Einnig er fullyrt að Bretland hafi fengið „enn víðtækari lausnir“ um hreyfanleika fólks en Kanada. Þetta er umdeilanlegt í besta falli og hefði þurft stuðning. Sama gildir um staðhæfinguna um samningsvilja ESB: „engin ástæða til að ætla að Ísland væri undantekning“ er ályktun, ekki gögn.
Styrkurinn liggur í því að höfundur nefnir raunverulega álitamál, innleiðingarskyldu, eftirlitshlutverk ESA og bókun 35, og setur pólitíska spurningu skýrt fram. En andstæð sjónarmið birtast aðeins í mynd strámanns um að frjáls för sé „allt eða ekkert“. Höfundur ber kostnaðarhliðina aldrei á borð. Lesandi sem treystir greininni einni fær skakka mynd af því hvað CETA raunverulega felur í sér.
