Á­verkar geti sagt til um kraft sem er beitt í kyrkingu

Greinin er vel unnin ráðstefnufrétt sem miðlar flóknu réttarlæknisfræðilegu efni á aðgengilegan hátt. Pétur Guðmannsson er nafngreindur sérfræðingur með skýra faglega stöðu og fjöldi beinna tilvitnana styður frásögnina. Samhengið er skýrt: ráðstefna í Háskólanum í Reykjavík, lögreglufólk á meðal áheyrenda, og jafnvel nafngreindir lögreglustjórar á mynd sem staðfestir viðburðinn. Alþjóðlegt dæmi, Gerard Baden Clay-málið frá Ástralíu, er rétt árvissað og styrkir efnislega umfjöllun. Það sem má gagnrýna er fyrst og fremst að greinin byggir á einum sérfræðingi án þess að öðrum röddum sé hleypt að; enginn annar ráðstefnufyrirlesari er viðtalður þótt ráðstefnan hafi fjallað um efnið „frá ólíkum sjónarhornum". Það hefði styrkt fréttina að heyra til dæmis í lögregluaðila eða fagfólki úr heilbrigðiskerfinu um reynslu þeirra af áverkagreiningu í framkvæmd. Greinin er einnig ansi löng og endurtekningasöm; tilteknar setningar og hugtök eru ítrekuð oftar en þörf er á, sem bendir til þess að meira ritstjórnarvald hefði mátt beita. Loks má benda á enskuna „tímafactor" í beinni tilvitnun, sem er skiljanleg sem hljóðréttur eftirritun en hefði mátt skýra í textanum sjálfum. Þrátt fyrir þessa ágalla er kjarninn traustur: nafngreindur sérfræðingur, skýrt samhengi, staðfestanleg atriði.