Of­beldi og á­byrgð

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er auðkenndur sem frambjóðandi Vinstrisins, sem er til fyrirmyndar í gagnsæi. Efnislega er þetta tilfinningadrifin og málflutningsdrifin grein sem fer á miklu flugi um vandann en styðst aðeins við eina tölfræðilega fullyrðingu: að einn af hverjum sex einstaklingum eldri en 60 ára hafi orðið fyrir ofbeldi. Sú tala kemur án nokkurrar heimildar; ekki er vísað í rannsókn, stofnun né gagnagrunn, sem er veikleiki jafnvel í skoðanagrein þar sem höfundur sekkur í hana sem „staðreynd". Röksemdafærslan um lagaúrræði, einkum fullyrðingin um að einungis þolandi megi leggja fram lögreglukæru og að starfsmenn stofnana geti ekki bannað heimsóknir gerenda, er sett fram sem lögfræðileg staðreynd án tilvísunar í lagaákvæði eða heimildir; lesandi hefur enga leið til að sannreyna þessar fullyrðingar innan greinarinnar. Hér hefði verið auðvelt að vísa í tiltekna lagagrein eða skýrslu til að styrkja rökin. Að öðru leyti er rökuppbygging greinarinnar einhæf: endurteknar áminningar um þögn, skömm og gerendur mynda sterka tilfinningalegflutningsröð en bæta ekki miklu við rökstuðninginn eftir fyrstu málsgreinarnar. Sem kosningaskrif fyrir Vinstrisins virkar greinin sem ákall til aðgerða, en sem rökstudd greinagerð um lagabreytingar er hún of grunn.