visir.is
2026-03-28 07:02
Veldur hver á heldur!
Andrés Pétursson, sérfræðingur í Evrópufræðum, ver fyrri skrif sín um niðurskurð makrílkvóta Íra og gagnrýnir þá túlkun að niðurskurðurinn sé dæmi um brotavilja Evrópusambandsins gegn smáþjóðum. Hann heldur því fram að ástæðan sé líffræðileg staða stofnsins, ekki pólitískt samráð, og bendir á að Ísland gæti tryggt hagsmuni sína með skýrum ákvæðum í aðildarsamningi. Pistillinn er svar við gagnrýni Ernu Bjarnadóttur hagfræðings á sama vettvangi.
Einkunn Vitans: 6/10
Mat Vitans
Andrés Pétursson, sérfræðingur í Evrópufræðum, ver fyrri skrif sín um niðurskurð makrílkvóta Íra og gagnrýnir þá túlkun að niðurskurðurinn sé dæmi um brotavilja Evrópusambandsins gegn smáþjóðum. Hann heldur því fram að ástæðan sé líffræðileg staða stofnsins, ekki pólitískt samráð, og bendir á að Ísland gæti tryggt hagsmuni sína með skýrum ákvæðum í aðildarsamningi. Pistillinn er svar við gagnrýni Ernu Bjarnadóttur hagfræðings á sama vettvangi.
Gagnrýni Vitans
Nafngreindar heimildir — Erna Bjarnadóttir hagfræðingur og Haag-viðmiðin — gefa pistlinum nokkurt efnislegt þyngdarmiðstöð, en fullyrðingarnar um líffræðilega stöðu makrílstofnsins, sem eru meginatriðið í röksemdafærslunni, eru settar fram án þess að noein visindaheimild eða skýrsla sé tilgreind. Höfundur fullyrðir að niðurskurðurinn eigi sér náttúrulegar orsakir, en gefur lesandanum engan kost á að ganga úr skugga um það — engin vísun í mat vísindamanna, útgefnar skýrslur fiskistofnastofnana eða sambærilegar heimildir.
Þetta er skoðunargrein og þar gilda aðrar reglur en í fréttum, en jafnvel á þeim vettvangi má gera kröfu um að lykilstaðhæfingar séu studdar heimildum. Svarúrræðið sem Erna Bjarnadóttir fær er brot af þeirri umfjöllun sem höfundur segist vera að taka til skoðunar, en lesandinn er háður því að sækja grein hennar sjálfur til að meta hvort hann endursegi rök hennar með nákvæmni. Framsetning pistilsins er skýr og rökstuðningurinn coherent að nokkru, en tilvísunin í eigin sérfræðiþekkingu og langar starfsreynslu í staðinn fyrir utanaðkomandi heimildir eykur hlutdrægniáhættuna.