Hlógu þeir líka að Sviss, Ólafur Ragnar?

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Það sem sker sig úr er hversu vel heimildavinnan er unnin: 23 tilvísanir í opinber skjöl, fréttir frá Reuters, Associated Press, Evrópuþinginu, ráðherraráði ESB og fleiri stofnunum. Fyrir skoðanagrein er þetta óvenjulega vönduð heimildanotkun sem gerir lesandanum kleift að sannreyna nánast hverja einustu fullyrðingu. Röksemdaröðin er skýr: höfundur sýnir kerfisbundið fram á að þjóðaratkvæðagreiðslur á ýmsum stigum ESB-ferla eiga sér ríkuleg fordæmi, sem er bein andsvör við þá fullyrðingu Ólafs Ragnars að hugmyndin sé „út úr kú". Það má þó benda á nokkur atriði. Athugasemdin um Pútín og samband hans við Ólaf Ragnar, studd tveimur heimildum [22][23], er meira í ætt við persónulega skotgrafabaráttu en efnislegar röksemdafærslur; tilvitnun í Kreml-vefsíðu um formlegan fund forseta tveggja ríkja árið 2002 sannar ekki „sérstakt uppáhald" og rökfærslan verður veikari á þeim stað. Einnig er rétt að nefna að greinin er einróma í já-átt; höfundur tekst ekki á við hugsanlegar gagnrýnisraddir sem benda á mismunandi samhengi þessara fordæma, til dæmis að sumar þjóðaratkvæðagreiðslanna sem hann nefnir voru um annað eðli en sú íslenska. Slíkt er þó eðlilegt í skoðanagrein sem hefur skýran málstað. Á heildina litið er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem stendur á eigin fótum.