Er kennari ógn fyrir að trúa börnum sem segja frá of­beldi?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta á forsendum rökstuðnings og hugverkalegrar heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Höfundur heldur fram að „yfir 90% gerenda neiti" ofbeldi og að „rannsóknir og töluleg gögn" sýni að þolendur ljúgi sjaldan, en tilgreinir hvergi hvaða rannsóknir eða gögn um er að ræða. Þetta veikir rökstuðninginn verulega; skoðanagrein sem byggir á tölulegum fullyrðingum án þess að gefa lesandanum möguleika á að staðreyna þær krefst meiri nákvæmni. Ennfremur er setningin „það er næsta öruggt að maðurinn er sekur" um nafngreindan einstakling mjög sterk yfirlýsing sem leggur á hann sekt án dóms, og þar skorti rökstuðning sem stæðist gagnrýna skoðun. Gagnrýni á barnamálaráðherra er sett fram án þess að útskýra nákvæmlega hvaða orð eða athafnir ráðherrans höfundur vísar til, sem gerir ásökunina erfitt sannreynanlega. Rökfærslan er á köflum hringrök: höfundur lýsir yfir trú á þolendur sem siðferðilegri afstöðu en notar svo þá afstöðu sem sönnun fyrir réttmæti afstöðunnar. Orðalagið „extra bónus" er oensku lánorð sem brýtur gegn vandaðri íslensku. Sem skoðanagrein er þetta ásættanleg tjáning persónulegrar afstöðu, en gæði röksemdafærslunnar eru veik vegna ótilgreindra heimilda og einokunar á málflutningi.