Við þurfum að endurheimta tengsl við náttúruna

Greinin er greinilega skoðanagrein og skal metin sem slík, þar sem megináherslan liggur á gæði röksemdafærslu og heiðarleika í framsetningu. Höfundur leggur fram heimspekilega röksemd um að aðskilnaður mannsins frá náttúrunni sé kjarninn í loftslagsvandanum, og sú meginþráður er skýr og samkvæm. Jákvætt er að höfundur er skýrt kynntur sem aðili í loftslagshópnum París 1,5, sem gefur lesandanum samhengi til að meta sjónarhornið. Þó ber að geta nokkurra veikleika. Í fyrsta lagi vísar greinin í „rannsóknir og frásagnir ungs fólks" þegar rætt er um loftslagskvíða sem tilvistarleg sorg, en tilgreinir engar rannsóknir með nafni, útgáfuári eða stofnun. Þetta er helsta ágallinn: ef höfundur vísar í rannsóknir til að styrkja röksemd sína ætti að vera hægt að benda lesandanum á þær. Í öðru lagi er röksemdafærslan nokkuð einhliða í þeim skilningi að hún víkur aldrei að gagnrökum eða öðrum sjónarhornum, til dæmis að tæknilausnir geti í raun verið afgerandi eða að tilfinningaleg tenging við náttúruna sé ekki nauðsynleg forsenda ábyrgra loftslagsaðgerða. Slíkt hefði styrkt greininguna. Á heildina litið er ritsmíðin vel unnin og málið gott, en sem skoðanagrein skorar hún ekki hátt vegna þess hversu óljósar heimildir eru þegar berum orðum er vísað í rannsóknir.