Sterk rödd eldri borgara

Greinin er birt undir merkinu „Skoðun" og höfundur er nafngreindur frambjóðandi í 3. sæti Flokks fólksins í Reykjavík; þetta er í raun kosningaauglýsing klædd sem skoðanagrein. Sem slík ber að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika fremur en hefðbundinnar heimildavinnu. Á þeim mælikvarða skortir verulega. Fjölmargar fullyrðingar eru settar fram án nokkurra gagna: „fasteignagjöld hafa hækkað mikið," „margir eldri borgarar eiga erfitt með að ná endum saman," Flokkur fólksins hafi komið „fyrstur" fram með frístundastyrk. Ekkert af þessu er stutt tölum, samanburði eða tilvísun í opinber gögn. Vísað er í kröfur Félags eldri borgara sem grundvöll, en ekkert er tilgreint um hvaða kröfur það eru eða hvar þær eru aðgengilegar. Greinin virkar sem loforðalisti: afsláttarkerfi, frítt í sund, gjaldfrjáls bílastæði, lífsgæðakjarnar, endurvakið öldrunarráð. Rökin fyrir hverju atriði eru yfirborðskennd og ávallt sett fram sem sjálfsögð sannindi. Sérstaklega áberandi er lokamálsgreinin þar sem aðrir flokkar eru nafngreindir sem andstæðingar án þess að nokkuð sé útskýrt hvaða afstöðu þeir tóku eða hvers vegna. Þetta er frekar ásökun en rökstuðningur. Áskorunin „Setjum X við F" staðfestir að um hreina kosningaskrif er að ræða. Ritstjórn Vísis birtir greinina og gefur þar með flokksauglýsingu svið undir fréttamerki; sú ákvörðun er þess virði að nefna, þótt hún sé algeng. Sem skoðangrein er þetta veik í röksemdafærslu og nær engri dýpt.