Bönnum Rússa en ekki Ísraela

Greinin er birt sem skoðun, og ber að meta hana sem slíka: röksemdafærslu og hugræna heiðarleika, ekki jafnvægi heimilda. Höfundur birtir hagsmunatengsl sín greinilega, sem er jákvætt. Hins vegar er röksemdin viðkvæm á nokkra vegu. Í fyrsta lagi er listi yfir ásökun á hendur Ísrael settur fram sem staðreyndir án fyrirvara, þótt ýmsir liðir séu mjög umdeildir eða ósannaðir í alþjóðlegu réttarkerfi. Fullyrðingin um „dauðrefsingar með hengingu sem einvörðungu ná til kynþáttar palestínumanna" er til dæmis afar alvarleg ásökun sem ekki er studd neinni tilvitnun eða heimild í greininni. Slík staðhæfing krefst trausts gagna til þess að vera trúverðug, jafnvel í skoðanagrein. Í öðru lagi er tilvísun í Mark Perlmutter, skurðlækninn, sett fram sem endanlegt sönnunargagn, en ekki er greint frá hvar eða hvenær viðtalið var tekið, né gefið heimildatilvísun; lesandinn getur ekki staðreynt frásögnina. Þriðja atriðið snýr að framsetningunni: greinin sameinar afar ólíka málaflokka (vegabréfsáritanir, Dyflinnarreglugerðina, Hells Angels og stríðsglæpi) undir eina lokaröksemd, sem gerir röksemdarkeðjuna frekar veika sem pólitíska röksemd. Samanburðurinn á Rússlandi og Ísrael er aðalþráðurinn, en hann er aldrei raunverulega greindur í lagalegu eða stjórnmálafræðilegu samhengi; í staðinn er hann notaður sem tilfinningaleg trampolín. Af þremur uppgefnum heimildum er ein frá BDS, sem er hagsmunaaðili, og tvær eru opinber skjöl, sem er ásættanlegt í skoðanagrein en dugar ekki til að styðja alla liði ásökunarlistans. Á heildina litið er hugmyndin skýr, en röksemdafærslan á köflum of víðtæk og fullyrðingar ganga lengra en heimildir ná.