Hvað kostar núllið og hver borgar?
Skoðanagrein varaformanns Vinstri grænna um fjárlagafrumvarp ríkisstjórnarinnar, birt undir umræðuflokki með skýrri upplýsingagjöf um stöðu höfundar. Röksemdafærslan hvílir á tölum úr frumvarpinu sjálfu og höfundur viðurkennir mótrök á nokkrum stöðum. Veikasti hlekkurinn er ósannreynanleg tilvísun til skuldabréfamarkaðar og að engin önnur leið er lögð fram.
Greinin er birt sem umræðuefni og því á að meta hana á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Þar stendur hún nokkuð vel. Tölurnar eru tilgreindar með þeirri nákvæmni sem gerir þær rekjanlegar í fjárlagafrumvarpinu og greinargerð þess: 28,1 milljarður í áætluðum halla á móti 67,5, sundurliðun á sjúkratryggingum, tilfærslukerfum og sjúkrahúsum. Höfundur vitnar líka í orðalag frumvarpsins sjálfs um „frestun fjármögnunar“, sem er sterkari aðferð en að umorða það sem hann gagnrýnir.
Heiðarleikinn kemur fram þar sem hann viðurkennir að frestun fjárheimilda til Nýs Landspítala „kann vel að vera skynsamleg ráðstöfun“ og að lægri verðbólga væri raunveruleg kjarabót. Sömuleiðis varar hann sjálfur við því að draga stórar ályktanir af viðbrögðum markaðarins.
En þar liggur einmitt gallinn. Fullyrðingin um að verðbólguvæntingar á skuldabréfamarkaði hafi hækkað eftir framlagningu er lykilatriði í niðurlaginu og hún er hvorki tímasett, tölusett né vísað til gagna; lesandinn getur ekki sannreynt hana innan greinarinnar. Þá fylgir engin tillaga um annan kost: hvaða halla myndi höfundur sjálfur telja réttlætanlegan? Gagnrýni á núllið verður sterkari þegar mælistikan er nefnd.
