Hvar er þjóðarsáttin?
Skoðanapistill Péturs Blöndals, fyrst birtur í Viðskiptablaðinu, kallar eftir samfélagssáttmála á vinnumarkaði og gagnrýnir ríkisstjórnina fyrir að auka skatta og gjöld í verðbólguumhverfi. Röksemdafærslan hvílir á tilvitnunum í Ásgeir Jónsson seðlabankastjóra og tölum um verðbólgu, stýrivexti og launaþróun. Nokkrar burðarfullyrðingar eru hins vegar settar fram án þess að lesandinn geti sannreynt þær innan pistilsins.
Greinin er birt sem skoðanapistill og því er hún metin á forsendum röksemda, ekki heimildabalans. Sterkasta hlið hennar er að hún festir sig við nafngreindan burðarás: ummæli Ásgeirs Jónssonar seðlabankastjóra frá maí eru notuð sem viðmið og síðan mæld gegn þróun verðbólgu og stýrivaxta. Það er heiðarleg aðferð í pistlaskrifum.
Veikleikarnir liggja í þeim fullyrðingum sem eiga að bera þyngstu niðurstöðuna. Að verðhjöðnun hefði orðið í september ef ekki hefði komið til aukinnar gjaldtöku í heilbrigðiskerfinu og hærri virðisaukaskatts á eldsneyti er reikningsdæmi sem lesandinn getur ekki sannreynt hér; það kann að styðjast við mælingar Hagstofunnar, en pistillinn vísar ekki á þær. Eins er tilvísunin til Eurostat almenn, og „læknar bentu á“ er staðlaus heimild.
Athyglisverðast er þó hvað vantar í greininguna. Verðbólgan er skýrð með launaþróun og opinberri gjaldtöku, en álagning, húsnæðisliður og framboðshlið fá enga umfjöllun. Pistillinn hefði styrkst af því að nefna þau andmæli sem hann veit að liggja fyrir, í stað þess að láta eina skýringu standa óáreitta.
