Gömul við­horf til leik­skóla lifa enn

Sem skoðanagrein þarf ekki að meta hana á sama kvarða og fréttaskrif, en rétt er að skoða rökfærslu og heiðarleika. Höfundur gefur sig strax fram sem frambjóðanda Samfylkingarinnar og leikskólastjóra, sem er til fyrirmyndar að gagnsæi. Hins vegar er röksemdafærslan í greininni frekar grunnsýn: setningin „þess vegna kýs ég Samfylkinguna" er endurtekin fimm sinnum og virkar meira sem slagorð en rökstuðningur. Gagnrýni á Hildi Björnsdóttur, oddvita Sjálfstæðisflokksins, er harðorð; hugmynd hennar er kölluð „galin" og daggæsluúrræði hennar túlkuð sem „geymsla fyrir foreldrana" án þess að höfundur vitni beint í orð Hildar eða gefi henni sanngjarnt tækifæri til að útskýra tillöguna. Fullyrðingin um að Ísland sé eina Norðurlandaþjóðin þar sem réttur barna til leikskóladvalar sé ekki lögfestur er áhugaverð en óstudd; engin tilvísun er gefin í löggjöf annarra Norðurlanda til samanburðar. Einnig er nefnt að Samfylkingin ætli að setja 600 milljónir króna í leikskóla en ekki vísað í heimildir eða stefnuskjal. Þetta er allt viðunandi í skoðanagrein en dregur úr sannfæringarkrafti hennar. Greinin er fyrst og fremst kosningaefni og ætti lesandi að taka henni sem slíku.