Reyndi að hindra að Ís­land nyti rétt­lætis

Greinin er birt sem skoðun, og þar gildir fyrst og fremst gæði rökstuðnings og heiðarleiki í meðferð efnisins. Höfundur sker sig úr fjölda skoðanagreina með því að vísa í nafngreinda fræðimenn: rannsóknargrein Eiríks Bergmanns Einarssonar prófessors og skrif Carls Baudenbacher, fyrrverandi forseta EFTA-dómstólsins. Þetta styrkir rökin töluvert og gefur lesandanum tækifæri til að kanna heimildirnar sjálfur. Athugasemdin um að Mannréttindadómstóll Evrópu heyri undir Evrópuráðið en ekki Evrópusambandið er efnislega rétt og sýnir greiningargáfu. Á hinn bóginn er framsetningin einhliða á þann hátt sem jafnvel skoðanagreinar þurfa að varast. Fullyrðingin um að dómstóll Evrópusambandsins hefði „að öllum líkindum" dæmt Íslandi í óhag er sett fram sem nánast víst, en hún byggist á mati eins manns (Baudenbacher) sem sjálfur gegndi lykilhlutverki í málinu og hefur augljósa hagsmuni af ákveðinni túlkun. Þessi takmörkun er ekki viðurkennd í greininni. Samanburðurinn við Grikkland og Írland er einnig of einföldur; efnahagsástandið þar var gjörólíkt og ástæðurnar margþættar, en höfundur leggur þann mismun ekki fram. Þrátt fyrir þessa galla er greinin skýrt byggð upp og rökin rekjanleg, sem er meira en svo mörg skoðanaskjöl geta sagt.