Lítið breyst á fimm­tán árum

Stærsti veikleiki þessarar fréttaflutnings er algjör skortur á jafnvægi. Greinin heldur fram að „ekkert formlegt teymi" haldi utan um þjónustu við þennan barnahóp og að óvissa ríki um kjálkaskurðaðgerðir hérlendis. Þetta eru alvarleg málefni, en ekkert svar er leitað hjá heilbrigðisráðuneytinu, Landspítalanum eða öðrum opinberum aðilum sem bera ábyrgð á þjónustunni. Lesandinn fær því einungis sjónarhorn samtakanna Breiðra brosa og foreldra sem eðlilega hafa hagsmuni af niðurstöðunni. Fréttamaður hefði auðveldlega getað hringt í heilbrigðisráðuneytið eða yfirstjórn Landspítala til að kanna hvort áætlun sé í vinnslu eða hvort staðhæfingar foreldranna séu á rökum reistar. Fullyrðingin um að á bilinu fimm til sjö börn fæðist árlega með skarð í vör eða góm er ekki tengd neinni opinberri tölfræði eða heimildum, þótt talan gæti vel verið rétt. Fyrirsögn og uppbygging greinarinnar ýta svo undir ákveðna túlkun: að yfirstandandi vandamál sé einvörðungu kerfislegt aðgerðaleysi. Án andsvara frá yfirvöldum stendur þessi framsetning ómótmælt. Þá er textinn endurtekinn orðrétt í fréttinni, sem bendir til ritstjórnarslakar klippivinnu. Efnið er mikilvægt og heimildarnar nafngreindar, en fréttaflutningurinn er of einhliða til að lesandinn geti metið stöðu málsins sjálfstætt.