Valdið yfir sjávarútvegsmálunum færi til Brussel
Pistillinn fjallar um valdið yfir sjávarútvegsmálum í tengslum við hugsanlega inngöngu Íslands í Evrópusambandið. Höfundur heldur því fram að Lissabon-sáttmálinn tryggi ESB yfirstjórn yfir sjávarútvegi og að varanlegar undanþágur séu útilegar, með dæmum um Malta og Noreg. Þá er fjallað um takmörkuð áhrif Íslands í stofnunum sambandsins vegna íbúafjölda.
Nafngreindar heimildir eru af skornum skammti — Lissabon-sáttmálinn (TFEU, d-liður 3. greinar) er réttilega tilvitnað sem heimild, en „gögn sambandsins" sem sögð eru staðfesta að reglan um hlutfallslega stöðugar veiðar „tryggi ekki lengur" úthlutaðar aflaheimildir eru ónafngreind og óstaðfanleg. Þetta er veigamikið vandamál: sterkasta fullyrðing frásagnarinnar — að veiðireynsla sé „úreld mælistika" — á sér enga rekjanlega stoð. Lesandinn á engin úrræði til þess að sannreyna hvaðan þessi niðurstaða kemur.
Í öðru lagi birtist hér einvörðungu ein sjónarmiðsleg hlið máls — gagnrýnin á inngöngu í ESB — án þess að talsmenn inngöngu eða sérfræðingar sem telja annað líklegt séu spurðir út í rök sín. Höfundur vísar til þess að „talsmenn inngöngu í Evrópusambandið" gjarnan bendi á veiðireynslureglu, en þeir talsmenn fá ekkert raunverulegt svarúrræði — þeim er aðeins lýst sem þeim sem vísa í rök höfundar telur gölluð. Þetta er hlutdræg framsetning, þar sem ein túlkun á sér stað sem hlutlæg staðreynd en gagnlegar hliðar ganga ókannaðar.
