Innkaup ríkisins enn á ný í brennidepli
Frétt af kynningu fjárlagafrumvarps fyrir 2027 þar sem blaðamaður tengir loforð um sparnað í innkaupum ríkisins við sögu sömu loforða frá 2014 og fram til dagsins í dag. Ráðherra er nafngreindur og beint eftir honum haft, en engin önnur rödd kemur að málinu.
Það sem lyftir þessari frétt upp úr venjulegri kynningarfrásögn er söguleg samhengisvinnan: starfshópurinn frá 2014, ummæli Bjarna Benediktssonar um 190 innkaupastjóra, og eigið viðtal blaðamannsins við hann árið 2023 þar sem hann rakti gagnaleysi Ríkiskaupa og tregðu ríkisforstjóra. Þar er blaðamaður að nota eigið heimildasafn til að prófa loforð, ekki bara flytja það.
Jafn mikilvægt er að fréttin nefnir sjálf það sem ekki fékkst upplýst: 36 milljarðar af 44 eiga að koma úr „sértækum útgjaldaaðgerðum“ sem voru „lítið útskýrðar nánar á fundinum“. Þetta er rétt viðbrögð við ófullnægjandi svörum, að skrá skarðið í stað þess að fylla það með ágiskun.
Aftur á móti hvílir öll fréttin á einni rödd. Enginn sjálfstæður aðili, hvorki Ríkiskaup, þingmaður úr minnihluta né hagfræðingur, er beðinn um að leggja mat á hvort 36 milljarða sparnaður sé raunhæfur. Þegar blaðamaður hefur sjálfur sýnt að sambærileg áform hafi ekki gengið eftir í ellefu ár kallar það á að einhver annar en ráðherrann fái að meta líkurnar. Niðurstaðan er vel unnin en einhliða samsett frétt.
