Þurfum við enn eitt yfir­valdið?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er skýrt nafngreindur sem varaþingmaður Sjálfstæðisflokksins; gagnsæið er þar af leiðandi gott. Rökin eru einföld og skýr: sveitarstjórnarmenn upplifi þegar erfiðleika við fjarlæga ákvarðanatöku og ESB-aðild myndi auka þá fjarlægð. Þetta er gild röksemdafærsla, en hún helst alveg á yfirborðinu. Engin tilraun er gerð til að bregðast við gagnrökum, til dæmis reynslu annarra Norðurlandaþjóða af ESB-aðild, eða þeim möguleika að meðalhófsregla ESB (e. subsidiarity) vinni gegn þeirri miðstýringu sem höfundur óttast. Samlíkingin milli heilbrigðisþjónustu á landsbyggðinni og ESB-stofnana er áhugaverð en yfirborðsleg; höfundur viðurkennir sjálfur að hann „sé ekki að gagnrýna þá sem taka ákvarðanirnar" og dregur þar með úr eigin röksemd. Sem skoðanagrein uppfyllir hún lágmarkskröfur um heiðarlega afstöðu, en hugmyndafræðileg dýpt hennar er takmörkuð og rökstuðningurinn nær ekki lengra en til almennrar tilfinningar um fullveldishugsun.