„Sælla er að gefa en þiggja“ – Hvað getum við lagt til innan ESB?

Greinin er skoðanagrein og ber því að meta hana á forsendum röksemdafærslu og hugvitssemi, ekki heimildafjölda. Meginveikleiki hennar er hversu grunn rökstuðningurinn er. Höfundur vísar til „rannsókna í sálfræði" um að gefa sé betra en þiggja, en tilgreinir engar slíkar rannsóknir; þetta er næstum því sannfæringarvald með fræðilegri gyltu. Fullyrðingin um að Finnar „mælist hamingjusamari en við Íslendingar" er sett fram án tilvísunar í neina könnun eða mælingu, og þar sem hún er notuð sem lykilrök fyrir ESB-aðild hefði hún þurft að vera studd gögnum. Upptalning á „styrk" Íslands, frá menningu til björgunarsveita, er einungis yfirlýsing um stolt, ekki greining á því hvernig þessi svið myndu raunverulega hagnýtast innan stofnanakerfa ESB. Ekkert er fjallað um hugsanlega galla eða áskoranir við aðild, svo sem áhrif á sjávarútvegsstefnu eða fullveldissjónarmið, sem gefur greinina einhlítt yfirbragð jafnvel á forsendum skoðanaskrifa. Gagnsæi höfundar er þó í lagi; hann er skilgreindur sem stjórnarmaður í öldungaráði Viðreisnar, svo lesandinn veit hvaðan vindurinn blæs. Á heildina litið er þetta frekar yfirborðskennilegt skoðanaskrif þar sem tilfinningalegar yfirlýsingar koma í stað efnislegrar rökræðu.