Megi skoða hvort stoppa eigi slakari nemendur af
Viðtal við skólastjóra Rimaskóla um slakan árangur íslenskra barna í PISA, þar sem hún gagnrýnir stefnuleysi og tíð ráðherraskipti og vill auknar kröfur til nemenda. Heimildarmaðurinn er nafngreindur og PISA-tölur eru opinberar, en fréttin byggir á einni rödd og engin viðbrögð eru sótt til ráðuneytisins.
Þóranna Rósa Ólafsdóttir er nafngreind, hefur skýra fagreynslu og talar undir eigin nafni; PISA-niðurstöðurnar sem fréttin byggir á eru opinberar og sannreynanlegar. Blaðamaður gerir líka rétt í að tengja sjónarmið hennar við viðtal við tvo dósenta á menntavísindasviði í Dagmálum, sem styrkir samhengið um álag á kennara.
Þar endar hins vegar viðbótarvinnan. Skólastjórinn ber þungar sakir á mennta- og barnamálaráðuneytið, segir það „í köðlunum“ og lýsir ráðherraskiptum sem skelfilegum. Ekkert svar er sótt til ráðuneytisins eða ráðherra, þótt hann sé nefndur á nafn í fréttinni. Þetta er ódýrasta úrbótin sem blaðamaður gat gert og hún var ekki gerð.
Sterkustu fullyrðingarnar fá enga mótspyrnu. Að nemendur ljúki grunnskóla „án þess að þurfa nokkurn tíma að taka upp pennaveski“, að orðaforði hafi minnkað vegna samfélagsmiðla og að skóli án aðgreiningar hafi kallað á minni kröfur; allt þetta er umdeilt í íslenskri menntaumræðu og hefði mátt bera undir aðra fagaðila. Fyrirsögnin setur tillögu um að stöðva nemendur fram sem umræðuefni greinarinnar, sem er réttlætanlegt, en lesandi fær aðeins eina hlið á stórri kerfisbreytingu.
