„Betur má ef duga skal“

Fréttinni er skotið mjög þröngt: ein heimild, eitt sjónarhorn. Vilhjálmur Birgisson fær að draga upp mynd af stöðunni án þess að nokkur annar aðili fái að bregðast við, hvort sem það væri hagfræðingur, fulltrúi Seðlabankans, atvinnurekenda eða annarra launþegasamtaka. Þetta skiptir máli vegna þess að hann leggur mat á stýrivaxtastefnu, gagnrýnir greiningardeildir bankanna og túlkar forsenduákvæði kjarasamninga, allt saman umdeild efni þar sem sjónarmið skiptast. Verðbólgutölurnar sjálfar eru staðreyndir af opinberum uppruna og auðsannreynanlegar, sem er jákvætt, en greinin tekur enginn tillit til annarra mögulegra túlkana á sömu tölum, til dæmis hvort 0,81% mánaðarhækkun sé enn há í sögulegu samhengi eða hvort undirliggjandi verðbólga sé enn þrálát. Talan um 16 milljarða króna hækkun verðtryggðra skulda er tilvitnuð til Vilhjálms en ekki rakin til opinbers útreikninga eða gagna, sem gerir hana erfiða að sannreyna. Framsetningin er næstum eingöngu hagstæð sjónarhorni verkalýðshreyfingarinnar: fyrirsögnin „Betur má ef duga skal" og meginboðskapurinn er að verðbólga hjaðni og stýrivextir eigi að lækka. Þetta er ekki rangt sem sjónarmið, en sem frétt vantar verulega jafnvægi.