„Það er ekki skyn­sam­legt að kljúfa þjóðina“

Greinin er nær orðrétt endursögn á ræðu Einars Sigurðssonar á aðalfundi Ísfélagsins og þjónar sem eins konar hljómgrunnur fyrir sjónarmið hans. Ekkert kemur fram frá öðrum aðilum: enginn hagfræðingur er spurður hvort greining Einars á verðbólgu og launaþróun standist, enginn talsmaður ESB-aðildar fær að svara gagnrýni hans, og enginn fulltrúi verkalýðshreyfingarinnar fær að bregðast við hugmyndinni um eins árs launafrystingu. Þetta er veikleiki sem skiptir máli vegna þess að ræðan er ekki eingöngu um Ísfélagið heldur tekur afstöðu til stórra pólitískra álitamála, eins og ESB-aðild og kjarasamninga. Þegar blaðamaður velur að gera ítarlega frétt af pólitískri ræðu atvinnurekanda á hann að setja fullyrðingarnar í samhengi eða afla viðbragða. Tilvitnanavinnan er jákvæður þáttur; beinar tilvitnanir eru margar og les maður auðveldlega hvaða orð eru Einars sjálfs. Tölulegar staðhæfingar, eins og skattspor félagsins (6,4 milljarðar), kolefnisskattar (225, 372 og áætlaðar 500 milljónir) og fjárfestingar (56 milljónir dala), eru nógu nákvæmar til að hægt sé að sannreyna þær í ársreikningi. Vísun í grænbók Evrópusambandsins um hlutfallslegan stöðugleika er áhugaverð en ókláruð; engin nánari tilvísun kemur fram og fréttamaðurinn gerir ekkert til að staðfesta eða setja þá fullyrðingu í samhengi. Í heildina er þetta vel skrifuð endursögn, en fréttamennska sem stendur og fellur á rödd eins aðila um stórt pólitískt efni án nokkurs mótvægis fær ekki hærra en meðaleinkunn.